غزل شمارهٔ ۲۰۹۳

برداشت: یعنی نمی‌توان به کمک برادران دیگر پرداخت، همان‌طور که یوسف نتوانست با ریسمان به جای خوبی برسد و در عوض برادرش او را به چاه انداخت.

برداشت: من تنها بودم و دلم که همیشه همراهی‌ام می‌کرد و تسکینم می‌داد، به تدریج از من دور شده و از بین رفت.

برداشت: چهره تو مانند آفتاب است و ما از این زیبایی تو انتقام می‌کشیم، اگر رنگ رخسار ماه از تابش آفتاب گرفته شده باشد.

برداشت: از جذبه و زیبایی مشتری، آرزوهایم به محبوب من رسید. از آن سوی، آنچه از زندگی و مشکلات در زندان و چاه گذرانده بود، به چشم من روشن شد.

برداشت: بهتر است از تصمیم به سفر به هند بگذری، زیرا نمی‌توانی برای به دست آوردن طلا و نقره، به سختی و با پاهای خود در زمین تاریک و دشوار راه بروی.

برداشت: سخن خشک و بی‌احساس، مانند آتشی بر من تاثیرگذار بود، همان‌طور که شمعی در صبحگاه از نفس و زندگی‌اش کم می‌شود.

برداشت: در دل بی‌گناه من، ظلمت گناه نفوذ کرد و بر چشمان روشن من، آنچه که از آب سیاه رفته بود، آشکار شد.

برداشت: در دنیای زندگی من، مانند شمعی که در یک جمع روشن است، گاهی با اشک و گاهی با آه، سیر می‌کند و به جلو می‌رود.