غزل شمارهٔ ۲۰۹۲

برداشت: هر عاشق به طریقی به جایی می‌رسد که معشوقش حضور دارد. مجنون نیز به خاطر زیبایی چشم‌های غزال، به دنبال او روانه می‌شود.

برداشت: چشم و دهان محبوب به نوعی جبران می‌کند، مگر آنکه عمر باارزش انسان در خواب و خیال بگذرد.

برداشت: تا اینجا دل عاشق، که زخمی و پر از درد است، به دست کسی افتاده که آن را به زیبایی بیان کرده است. اما در نهایت، چون دزدیده شده، آنچه که باقی مانده، به سرنوشتی ناخوشایند دچار شده است.

برداشت: روشنی این موضوع کاملاً واضح است که نتیجه و سرنوشت افرادی که در حال نقص و کمبود هستند در جهانی که زیبایی و کمال از آن رخت بربسته و مانند ماه هلالی در حال افول است، چه خواهد بود.

برداشت: خاک بر سر کسی که مرغی در این آشیان تخم‌گذاری کند که بتواند به آسمان پرواز کند.

برداشت: هرگز نمی‌گذارم که آتش دوزخ به اطراف من بیفتد، چرا که از کسانی که به خاطر تأثیرات احساسات من به اینجا آمده‌اند، دور هستم.

برداشت: صائب از آتش سوزان موم دور نشده است، زیرا در فکر چیزهایی است که برای او، با ذوق و نازکی خیال، پیش آمده است.