غزل شمارهٔ ۲۰۹۱

برداشت: صبح شکوفه‌ها مانند کف‌های یک سیل بهاری در حال جریان است و خوشی و لذت روزها و شب‌ها به سرعت از دست می‌رود.

برداشت: از غنچه منقار بلبلان خون می‌ریزد، چونکه این دنیای تازه‌ای که به دست آمده، از سختی‌ها و مشکلات روزگار آزاد شده است.

برداشت: بهار با شکوفه‌های لاله و گل به مانند امواج دریا به ما خوشامد می‌گوید، و گل‌های لطیف مانند کف روی آب، به آرامی کنار می‌روند.

برداشت: در روزگار بهاری که ابرها به آرامی حرکت می‌کنند، دیگر هیچ نشانی از زندگی و سرزندگی باقی نمانده است.

برداشت: گنجی که از شکوفه‌هایش بیرون آمده بود، در یک لحظه به وسیله باد مثل طلا پراکنده شد.

برداشت: آنچه از زیبایی و شکوفایی چمن و طبیعت بدست آمده بود، بی‌دلیل و بدون استفاده توسط باد بهار به هدر رفت.

برداشت: تمام طلا و سرمایه‌اش را بی‌دریغ خرج کرد و از این باغ، گل‌های زیبایی برداشت که به خوبی شناخته شده‌اند.

برداشت: زمان خوشی و آرامش طبیعت در گذر است و حالا از دل جهان، هوایی پاک و بدون غبار برمی‌خیزد.

برداشت: زخم میغ پرنده‌ها به حدی عمیق و بد شده که دیگر نمی‌توانند از درد و زخمشان فریاد بزنند. این وضعیت به دلیل خونریزی مداوم و ناله‌هایشان در فصل بهار اتفاق افتاده است.

برداشت: بنفشه نشان از پژمردگی و ناامیدی را به نمایش گذاشت و ریحان و گل به سرعت در حال ناپدید شدن بودند.

برداشت: وقتی که تازیانه‌ای به شکل رنگین کمان بلند شد، مثل کاروانی که به سرعت می‌رود، به آرامی گلشن لاله‌ها را ترک کرد.

برداشت: اگر مقدر نباشد، لذتی از زندگی چه فایده‌ای دارد؟ نرگس با لیوانی در دست، در حال مستی به سر می‌برد.

برداشت: در این بیت شاعر به زیبایی گل اشاره دارد که در شب شکفته است و شبنم به‌عنوان نماد اشک و احساسات، در دل شب زنده‌دار، گویای حالاتی از عشق و زندگی است. در واقع شب به زیبایی و زنده‌دلی گلی که می‌خندد و می‌درخشد، پرداخته است.

برداشت: به نظر می‌رسد که در زمان قیامت و روز حساب، کسی که هوش و درک خود را از دست داده، نمی‌تواند دوباره به حالت طبیعی بازگردد. او با همان شور و حال بهار و لطافت نسیم، از لحظات خوب زندگی عبور کرده است و حالا دیگر نمی‌تواند به آن حالت برگردد.

برداشت: ای ساقی، چون تو دلی مهربان و دست‌هایی پر از محبت داری، بیا و شراب بنوش؛ زیرا بوی خوش شراب باعث شده است که من از خود بی‌خود شوم و دل و دستم از کار افتاده‌اند.

برداشت: رهرو خوشبختی است که مانند نسیم در این باغ بدون هیچ‌گونه تمایل و قصدی وارد می‌شود و به همین صورت بی‌خبر و ناگهانی از آن خارج می‌شود.

برداشت: ای دل، مانند غنچه باز شو. اکنون که دیگران نمی‌توانند گره‌های درونت را بگشایند، خودت باید این کار را انجام دهی.

برداشت: از حال و احوال دل بلبل نپرس، چرا که در جایی است که گل لاله با دلی سوزان و ناراحت رفته است.