غزل شمارهٔ ۲۰۸۹

برداشت: از نشانه‌های دل سیاه، زیبایی صورت او کم شده است، همچون بی‌گناهی که به پای عدالت و حسابگری رفته است.

برداشت: مشت زری که غنچه را از بلبل گرفته بود، در یک لحظه تمامش تبدیل به خرج گلاب شد.

برداشت: دولت و شانس خوب، به مانند نبضی زنده در دست توست. هر کسی که در این شرایط غافل باشد و به خواب رود، از این نعمت‌ها بی‌بهره می‌ماند.

برداشت: زندگی‌ام تحت تأثیر خیال و یاد لبان محبوب است و این تأثیر باعث می‌شود که عمرم در این پیچ و خم‌ها سپری شود.

برداشت: هیچ کس از زیبایی و چهره خندان گلرخان نمی‌تواند شبنم را از باغ به بیرون ببرد؛ زیرا این زیبایی مانند چشمی پرآب است که نمی‌توان آن را نادیده گرفت.

برداشت: آتش به دامنم خواهد چسبید و آن حسرتی که دارم از وجود من می‌سوزد و باعث می‌شود که از کباب شدن دور بمانم.

برداشت: کسی که مانند شبنم در باغ زندگی می‌کند و لحظاتی را با خود به همراه دارد، می‌تواند با یک نگاه به آفتاب، همه چیز را ترک کند و از خود خارج شود.

برداشت: من از این که در این فضا غرق شده‌ام خوشحالم، هر چند که مانند حبابی باشم که سرش به باد رفته است.