غزل شمارهٔ ۲۰۸۶

برداشت: وقتی صحبت از زیبایی عقیق او به بدخشان رسید، لعل هم مانند عرقی که بر روی پیرهن جاری می‌شود، از سنگ بیرون آمد.

برداشت: چون نسیم زلف به سرزمین ختن وزید، عطسه‌ای از دامن چین برخاست که چهره‌ی خون آلود لاله‌زار را به نمایش گذاشت.

برداشت: اگر لب پیرامون پیاله شراب نتواند هیچ کلامی را به خارج برساند، حتی اگر صد سخن هم گفته شود.

برداشت: یوسف، از شرم، سرش را به داخل چاه برد و از آنجا که در مورد لباسش صحبت شد، حیا کرد و نتوانست به کسی نگاه کند.

برداشت: آتش از چهره‌ دیوار می‌ریزد و چگونه پروانه می‌تواند از این جمع خارج شود؟

برداشت: کمال زیبایی زلف در آشفته بودن حالتی است که انسان از ترس آسیب دیدن، نمی‌تواند درباره‌اش صحبت کند.