غزل شمارهٔ ۲۰۸۵

برداشت: روز زمانی که عشق را بر زبان آوردم، مانند جوهری که بر زخم نشیند، درد من به عمق استخوان رسید.

برداشت: هر شکاف و رخنه‌ای در قفس، راهی برای دریافت خوشبختی و نعمت بوده است. چه تأسف‌آور که آن زندگی و جانداری که در این لانه سپری شده، از دست رفته است.

برداشت: این بیت به تصویر کشیدن تصویری زیبا از طبیعت و احساسات انسان‌هاست. گویی فردی دستش را به دور کمر بلبلان می‌زند و در حال تماشا به گل‌هایی است که در اثر کار باغبان به زیبایی در آمده‌اند. این تصویر تداعی‌گر ارتباط عمیق انسان با طبیعت و شادی ناشی از زیبایی‌های آن است.

برداشت: چشم‌هایمان روشن و باز شد، چون بوی خوش یوسف که از این کاروان گذشت به مشام‌مان رسید.

برداشت: وقتی که زیبایی چشمان تو بی‌پرده نمایان شد، آیینه از شرم مانند آب از درون خود گذشت و محو شد.

برداشت: در زندگی، مانند نی که نغمه‌ای می‌زند، تجربه‌هایی دارم که مرا به درد و زاری انداخته است.

برداشت: نگران نباش که چه تعداد از لحظات زندگی‌مان را بی‌فایده گذرانده‌ایم؛ چون بسیاری از آن‌ها در خواب و بی‌خبر از دست رفته‌اند.

برداشت: پیام و بوسه نمی‌تواند دلخوشی من را بیشتر کند. به سوی من برگرد، زیرا اشتیاق من از هر چیزی فراتر رفته است.

برداشت: در صبح زود، نپرس که چگونه به انتها خواهد رسید؛ چرا که مانند دوره جوانی، این لحظات هم به سرعت سپری می‌شوند و به خواب سنگین می‌رسند.