غزل شمارهٔ ۲۰۸۳

برداشت: شب وصال و دیدار با معشوقه‌ام به خاطر نگاهی که به من کرد، گذشت. فصل بهار زندگی‌ام نیز به انتها رسید و در سایه‌ی آن، من هیچ بال و پر خاصی نداشتم.

برداشت: دامن خود را از دست نده و به بی‌خود بودن نپرداز. به این خاطر که اگر به حرف عقل گوش ندهی، نمی‌توانی از این سفر خطرناک عبور کنی.

برداشت: دلبستگی ناشی از کمبود درک و آگاهی است، و زمانی که انسان بینش خود را افزایش دهد، متوجه می‌شود که چیزهای ارزشمند و زیبایی در زندگی وجود دارند که از دستش رفته‌اند.

برداشت: ای کاش تمام آنچه از عمر خود را صرف یادگیری و هنر کرده‌ای، فقط به خاطر دیوانگی و عشق می‌بود.

برداشت: اگر سرم برود، از تیغ مرگ نمی‌ترسم، نمی‌توانم از تلخی‌ها با گنجینه‌ای از زیبایی عبور کنم.

برداشت: هر کسی که در برابر سختی‌ها و چالش‌ها تسلیم و صبر کند، مانند کسی است که از خطرهای شدید و آسیب‌ها به راحتی می‌گذرد.

برداشت: اشک من هزار بار از دل بیرون آمده است، مانند رهگذری که از راهبری که او را هدایت می‌کند، دور شده و به راه خود ادامه داده است.

برداشت: من به مانند شمع در این زندگی قرار گرفتم و عمرم پر از گریه در شب‌ها و آه‌ و ناله در سحرها گذشت.

برداشت: دل را آرام نگه‌دار، زیرا که دریا با امواج ملایم و آرام، کشتی شکسته‌ای را به سلامت از خطر عبور می‌دهد.

برداشت: هیچ کس از فداکاری و گذشت چیزی کم نگذاشته است، مانند درخت بید که به خاطر بارور شدن خود از میوه‌اش گذشت.

برداشت: صائب، وقتی عمر فرار کرده را بر زمین گرفت، هر کسی که سایه آن زن زیبا را دید.