غزل شمارهٔ ۲۰۸۰

برداشت: غم و اندوهی که در دلم هست، همچنان باقی مانده و هیچ گونه تغییر یا بهبودی در وضعیت من ایجاد نشده است. این سیل مشکلات و چالش‌ها نیز هیچ چیز را از مسیر زندگی‌ام کنار نزده است.

برداشت: از شدت گریه، بی‌رحمی به من فشار آورد و ناخن‌هایم نتوانستند از دل‌نگرانی من رنگی بگیرند.

برداشت: در اوقات خود، به خاطر نوشتن مشق‌های ناراحت‌کننده و دشوار، چشمی که باید از آن خط زیبا و روشن بهره می‌برد، از دیدن آن ناتوان شد.

برداشت: از عشق و شور خودم، به عنوان یک نیروی فعال در جهان عمل می‌کنم، اما هیچ پرنده‌ای مرا ندید که بخواهد پرواز کند.

برداشت: کهربا تحت تأثیر درد و رنجی که در دل داریم، رنگ خود را از دست نمی‌دهد و حتی در عین غم‌انگیزی، جلوه‌ای زیبا و درخشان دارد. این حالت عاطفی ما در برابر سختی‌ها و زخم‌های ناشی از زندگی، همچنان پابرجا و ماندگار است.

برداشت: ای کاش زمانی برسد که وقتی سرم بر روی سبویی خشک می‌گذارم، کسی باشد که در سختی‌ها و شکست‌ها از من حمایت کند و دشواری‌ها را از دوش من بردارد.

برداشت: گرچه در زندگی با سختی‌ها و دردها مواجه هستیم و مانند لاله‌هایی که در خون غوطه‌ورند، با مشکلات دست و پنجه نرم کرده‌ایم، اما برایمان خوشبختی و سرنوشت خوب فراهم نشده است.

برداشت: سال‌هاست که بار درد و رنج دیگران را بر دوش خود برداشته‌ایم، حتی اگر هیچ‌کس در این مسیر به ما کمکی نکرده باشد.

برداشت: با نام خداوند، امیدی بود که زخم‌های عشق بی‌نتیجه‌اند، زیرا کسی که تحمل چنین جنگی را ندارد، نمی‌تواند این زخم‌ها را تجربه کند.

برداشت: هرچند که به عنوان یک سایه در کنار مردم ایستاده‌ام و از زمین و خاک به آنان خدمت می‌کنم، هیچ‌کس برای نجات من از ننگ و ذلت کاری نکرده است.

برداشت: صائب از مهمانی افرادی که مشکلات را حل می‌کنند فاصله گرفت و با ناز و لطافت نسیم، ناامیدی و غم غنچه را کنار نگذاشت.