غزل شمارهٔ ۲۰۷۹

برداشت: روزی که عشق حسی عمیق و سوزان در وجودم ایجاد کرد، به خاطر شرم و حیا، گل لاله بر روی زمین و در دامنه کوه‌ها رشد کرد.

برداشت: انسان خردمند هرگز فرصت‌ها را از دست نمی‌دهد، زیرا نمی‌تواند دیوانگی و لحظات روحی خود را به بهار دیگری موکول کند.

برداشت: آن شخص باطراوت و پرحرارت از سردی روزگار آگاه است و از آنجایی که ردپای او چون چراغی در مسیر دیگران روشن شده، تأثیرش بر همه مشهود است.

برداشت: آشکار است که تلاش کسی که به اندازه آبله است، در جایی که برق و تندهوایی می‌تازد، به کجا می‌تواند برسد.

برداشت: در جریان زندگی، مانند دام شکارچی، با من بازی کرد و من را از دیده‌ها پنهان کرد.

برداشت: محمود نباید به دل‌های بی‌گناه ظلم کند، زیرا زلف ایاز در این کار نقش و تأثیر دارد.

برداشت: من در آرامش هستم زیرا پیر خرابات (مغازه‌دار یا راهنما در میخانه) مانند یک بالش، مرا با دست خودش زیر سر گذاشته است.

برداشت: کسی که از مرز ایمنی عبور کند و به خطر بیفتد، در واقع خودش را در معرض خطر قرار داده است.

برداشت: شبنم که به خاطر زیبایی و رنگ لاله به شدت مشتاق است، دندانش را بر روی برگ لاله و گل گذاشته است.

برداشت: سر خود را از خط تسلیم برمدار، زیرا کسی که از این مسیر پا کشید، سرش را از دست داد.