غزل شمارهٔ ۲۰۷۸

برداشت: دل به دامن دعا سپرد و به دیگران عشق و محبت واقعی هدیه کرد.

برداشت: ناخن فرهاد شکست و اما سینه‌اش همچنان ثابت و استوار باقی ماند. او به مسیر خود ادامه داد و کوه الم را به همین شکل رها کرد.

برداشت: خضر، که با تلاش خود به دور از مشکلات و سختی‌ها، به ما امید و زندگی بخشید، سبب شد خواب آرام ما به زینت حنا آراسته شود.

برداشت: دیگر زمانی که به پای تو می‌رسم، چه کمکی می‌توانم کنم؟ این چشم‌های تیره من، تمام تلاشم را در نوشتن این کلمات گذاشته‌اند.

برداشت: روزی که عشق، فرمانروایی زلف را بر عهده گرفت، زنجیری که به جای کفش‌هایم بود، زیر پایم قرار گرفت.

برداشت: صائب از زیبایی‌های لب‌های شیرین هندی چیزی نچید و این نشان‌دهنده این است که روزی بد به سرزمین وفا وارد شد.