غزل شمارهٔ ۲۰۷۷

برداشت: گل به قدری از زیبایی و جذابیت چهره‌ای پر از خطوط و نقش‌هایش شرمنده بود که آینه، به خاطر تأثیر این زیبایی، در دستش از عرق ناشی از تأثیر قرار داشت.

برداشت: امروز در چشمه‌ای آرام، مکانی برای خواب پرنده‌ای فراهم شده که از ترس قفس، دیگر نمی‌تواند به راحتی پرواز کند.

برداشت: پیروزی در جنگ، دل ما که مانند شیشه‌ای آسیب‌پذیر است، در کوچه‌ای به دست آمد که سنگ‌ها از برخورد با سفال هم پرهیز می‌کردند.

برداشت: مجنون در زیر خیمه لیلی نشسته بود و با اینکه به چشمان غزال خیره شده بود، اما همه توجهش به لیلی بود.

برداشت: در این دنیا تنها احساس دل‌داشته من به خاطرات و آرزوها باقی مانده است و از ارتباط با زیبایی‌ها، فقط سراب و توهمی بیشتر نیست. روشنایی و عشق ظاهراً جذاب، در واقع تنها یک خیال و فریبی ساده است.

برداشت: امروز خنده و شوق بر فضای زندگی حاکم است، و دیگر خبری از آن دوران غم و اندوهی نیست که صائب را بی‌قرار و ناامید می‌کرد.