غزل شمارهٔ ۲۰۷۶

برداشت: هر کسی که از زیبایی و ناز او دلشکسته و غمگین باشد، مثل این است که از نوشیدن آب زلال و خوشمزه کوثر خودداری کرده باشد.

برداشت: چرا کسی بدون تردید و کم‌وکاسته طلا را به طلا بدهد؟ از محبوبی که خود دارای نقره است، نمی‌توان طلا را دریغ کرد.

برداشت: از دلنگرانی‌ها و مشکلات زندگی، چیزی باقی نمانده و تنها یاد و خاطره‌ای از من باقی مانده است. به خاطر کسی که به من توجهی نکرد، حالا زیر خاک زندگی می‌کنم.

برداشت: زمانه به ظلم و ستم حالت ثابتی ندارد، بنابراین از هر چیزی که بر تو روا داشته می‌شود، پرهیز کن و به دنبال آنچه که از دست رفته نیست، باش.

برداشت: چرا نوشیدنی (که به خاطر نور آفتاب به وجود آمده) باید از آفتاب کمتر باشد؟ نمی‌توان از خاک، شراب قرمز را دریغ کرد.

برداشت: خضر از خطرات زندگی آگاه بود و به همین دلیل آب را از سکندر دریغ کرد.

برداشت: چرا صائب از حرف‌های تلخ شکایت کند؟ هر کسی که طعم شیرین کلام طوطی را نچشیده باشد، از شکر آن بی‌نصیب است.