غزل شمارهٔ ۲۰۷۴

برداشت: هرچند که به خاطر شرم، چهره‌ات چندین پوشش داشته باشد، اما هر ذره از روشنی تو باعث شده که چشم‌هایم پر از اشک شود.

برداشت: وقتی به باغ گل رفتی، هر گلی که باغبان برای تهیه گلاب داشت، از شرم خوشبویی‌ات آب شد.

برداشت: دود قیامت از دل آتش برخواسته و سرمایی را که در دل این کباب وجود داشته، بیرون می‌آورد.

برداشت: او در پی این بود که از این ویرانه، به جای پرداخت مالیات، گنجی را که فرمانروای عشق به ما داده است، به دست آورد.

برداشت: در باغی که بلبل ما به آنجا پناه برده، هر غنچه به گونه‌ای پوشیده و تاریک است، اما گل آفتاب به روشنی و زیبایی خود نمایان است.

برداشت: مجنون در دل صحرا، غم‌هایش را به یاد می‌آورد و به یاد زمانی می‌افتاد که دلش به غم‌هایش ارزشی می‌داد.

برداشت: از آن آتشی که عشق در دل من روشن کرده، هر تار مویم مانند موی پیچیده و تاب‌دار شده است.

برداشت: از عمق خطرناک دریا که کشتی ما در آن قرار داشت، تنها با چرخش چشم حباب، نشان از خطرات وجود داشت.

برداشت: از ما دیگر به دنبال صحبت‌های غم‌انگیز و دلخراش نباشید. چون زمانی که هنوز خام و ناپخته بودیم، اشک‌هایمان به اندازه‌ای دل‌سوز بودند که مانند کباب خونین به نظر می‌رسیدند.