غزل شمارهٔ ۲۰۷۲

برداشت: هیچ‌کس در این دنیا به طور واقعی از ته دل شاد نیست و فرقی بین افراد پیر و جوان وجود ندارد.

برداشت: درد و دشواری‌ای که در قلبم وجود دارد، مانند سمی است که ناخواسته در زندگی‌ام جا خوش کرده و باعث می‌شود فضای من خالی و بی‌ثمر باشد.

برداشت: خمیازه نشانه‌ی شادابی است و خنده‌اش مانند صبح روشن است، اما کسی که در دلش غمی وجود دارد، نمی‌تواند از این نشاط بهره‌مند شود.

برداشت: هر کسی که به او نگاه می‌کنم، قلبش شکسته است و در این خانه، هیچ چیز سالم و درست وجود ندارد.

برداشت: باغ و بهار برای ما همچون دل‌نوشتی از درد و غم ماست. وقتی که فصل پاییز می‌آید و برگ‌ها می‌ریزند، بلبل ما نیز بدون آواز و آهنگ نیست.

برداشت: خدایا، چه کسی به من دردمند نظر کرد؟ زیرا اشک‌هایم مانند کاروانی به راه نیفتاده‌اند و از چشمانم جاری نمی‌شوند.

برداشت: اسب اصیل و شجاع در میتن بزم و شادی به واسطه زخم و تازیانه، راه خود را گم نمی‌کند و نیازی به ساز و آواز ندارد.

برداشت: برای حفظ و نگهداری طلا و نقره که ناپایدار و بی‌ثبات هستند، بهترین راه این است که آن‌ها را از دست و دامن نیازمندان دور کنیم و به خزانه بسپاریم.

برداشت: بیهوده در دور و بر دنیا می‌چرخد و مانند پرگار حرکت می‌کند، اما به جز دل خود، چیزی دیگر برایش ارزش ندارد.

برداشت: تو به دلیل فراوانی مثال‌ها در اشتباه افتاده‌ای؛ چرا که تنها یک تصویر بیشتر در تمام آیینه‌های خانه وجود ندارد.

برداشت: بدون نام و نشانی، مانند پرنده‌ی افسانه‌ای عنقا، در این دنیا چیزی جز وجود من وجود ندارد.