غزل شمارهٔ ۲۰۶۹

برداشت: تا زمانی که انسان آرام نگیرد و خشمگین نشود، به درستی نمی‌تواند از بهشت الهی بهره‌مند شود. اگر جوشی در او نباشد، به حقیقت و مقام بالای خود نخواهد رسید.

برداشت: در تلاش برای رسیدن به چیزی که ممکن نیست، اشتباه است. مثل این که در دشت خشک و بی آب، به دنبال چشمه‌ای باشی که وجود ندارد.

برداشت: اگر کسی به عیب‌های دیگران نگاه کند و بخواهد خود را بر اساس هنر خود نشان دهد، در نظر انسان‌های صاحب نظر و با بینش، دچار نقصان و ناپاکی خواهد بود.

برداشت: طبیب بی‌فایده بر دل من دست می‌گذارد؛ مانند لنگری که حریف طوفان است و هیچ کمکی نمی‌تواند بکند.

برداشت: آواز کسی که به پای دامنش نزدیک شده، وجود ندارد؛ زیرا هر کسی که به حقیقت و رسیدن به هدف نائل شده، دیگر نیازی به صحبت کردن ندارد.

برداشت: سماوات (آسمان) به خاطر تواضع و احترام، خود را خم کرده و در حال جمع کردن تیرهای به پرتاب درآمده است.

برداشت: در دنیایی که لبخند و دستی گرما و نزدیکی را به وجود می‌آورد، بهتر است که به این احساسات نپردازیم و ارتباطات سطحی را محدود کنیم.

برداشت: انسان همیشه در کشمکش و چالش با آرزوها و وابستگی‌هاست، مانند درخت سرو که در این باغ، دامن‌اش را چیده‌اند و خالی‌ست.

برداشت: از درد و رنج، افکار من به وضوح و روشنی رسیده است و در وجود من تنها چیزی که جاری است، شراب نیست.