غزل شمارهٔ ۲۰۶۷

برداشت: من به شدت تحت فشارم و در قلبم اراده‌ای برای تغییر ندارم. در درون من جایی برای شادی و نوشیدن باده وجود ندارد.

برداشت: من از خودم خارج می‌شوم، اما به کدام مسیر می‌توانم بروم؟ در این دشت، جز سراب و آب‌نما، هیچ راهی وجود ندارد.

برداشت: حرکت آب جاری از سکون و ایستایی در کیفیت و لطافت بالاتر است. آب ایستاده به اندازه آب در حال حرکت صاف و زلال نیست.

برداشت: دل را از خیال‌ها و تصاویر پیچیده خالی کن؛ زیرا در روز حساب و کتاب، راه نجاتی جز دل ساده و پاک وجود ندارد.

برداشت: کسی که دلش باز و پذیرای خوبی‌هاست، از خطرات و آسیب‌ها در امان است؛ مانند لیوان شیشه‌ای که وقتی پر از شراب می‌شود، از خطر سرریز شدن در امان است.

برداشت: در شرایط سخت و محدود، توان پرواز و پیشرفت وجود ندارد و در زیر آسمان، دل و دست برای عمل و اقدام باز نیستند.

برداشت: در زمان وصال و نزدیکی، هیچ‌کس نمی‌داند که من چه سختی‌هایی را تحمل می‌کنم؛ زیرا کسی که در وطن خود به دوری و بیگانگی دچار شده، درک درستی از این رنج‌ها ندارد.

برداشت: برای کسی که به سوار شدن بر خر راضی می‌شود، نشانه‌ی پست فطرتی اوست. افرادی که به این سطح رضایت می‌دهند، در حقیقت، توانایی حرکت به جلو و پیشرفت را ندارند و در زندگی خود به سطح پایین‌تری اکتفا می‌کنند.

برداشت: اگر به اندازه درد و سوز دل ما، آب دهند، حتی دریا هم از دهان ما بیشتر نخواهد بود.