غزل شمارهٔ ۲۰۶۵

برداشت: امید به رحمت خداوند هرگز قطع نمی‌شود، تا زمانی که دل‌ها برای توبه و ندامت باز باشد.

برداشت: اگر محتسب (نگهبان شراب) دست می فروش را بگیرد، دعای کسانی که باده دوستان هستند کارساز نخواهد بود.

برداشت: من دیگر فریب تو را نخواهم خورد، زیرا مانند پرنده‌ای که از دام رهایی یافته است، دیگر نمی‌توانی مرا به دام بیاندازی. چشم‌های من بسته شده‌اند و از تو تاثیر نمی‌پذیرم.

برداشت: زمانی که نوبت به نگاه کردن می‌رسد، چشمانت خسته می‌شوند؛ اما در شکستن دل هیچ‌گاه خستگی را حس نمی‌کنی.

برداشت: به من معشوقی را نشان بده که در این سال‌های خشک و بی‌محبت، بر چهره‌اش نشانه‌های ناراحتی و کسادی وجود ندارد.

برداشت: در مورد فکر کردن به موضوعات مختلف، حتی اگر در ذهن آدمی هیچ چیز محدودیت یا بندی نداشته باشد، یک کلمه یا ایده می‌تواند به سادگی در ذهن به وجود بیاید و تأثیرگذار باشد.

برداشت: در جایی که عشق به اوج خود می‌رسد و غیرت آن جلوه‌گر می‌شود، هیچ پیامی از قاصدانی که به این عشق توجه نکنند، خوش‌یمن و خوب نخواهد بود.

برداشت: به کوی خراباتیان برو و آنجا فرش راه باش، زیرا در این مکان غیر از توبه، هیچ کس دل شکسته‌ای ندارد.