غزل شمارهٔ ۲۰۶۴

برداشت: دوستی که در زندگی و وجود تو نباشد، مانند شمعی است که گرمایش در جمع تو احساس نمی‌شود.

برداشت: همچون سرو بلند و خوش‌قیافه که در این باغ زیبا وجود دارد، آیا کسی هست که در این گل‌های تو غرق نشود و پا در گل نگذارد؟

برداشت: در سرزمین خرد و معبد عشق و جایی که زیبایی می‌درخشد، هیچ چیز نیافتیم که نشان بدهد دلتنگی و غم دل تو در آنجا وجود ندارد.

برداشت: ای خدا، چه نعمت بزرگی که در این جهان چیزی نیست که به ارزش گوهر دریا باشد و آن را در دستان سائل خود نیابیم.

برداشت: چرا بر روی آفتاب تیغ می‌کشی؟ اگر ابروی ماه عید به خواست تو نیست، پس چه دلیلی برای این کار وجود دارد؟

برداشت: در زیبایی تو، هر روز آفتاب به زمین می‌افتد و می‌لرزد، اما آیا این نشان از عشق و تسلیم من نیست؟

برداشت: دل من همیشه به یاد توست و هر چند که دیگران دور و برم هستند، اما در دل‌تنگی‌ام جایی برای آنها نیست.

برداشت: نور ظهور حقیقتی است که بینش را روشن می‌کند و اگر نه، آیا دل می‌تواند چیزی را در خود جای دهد که تو در آن نیستی؟

برداشت: حضور معشوق برای ما مانع است و اگر این مانع وجود نداشت، هیچ تفاوتی بین دل‌های ما احساس نمی‌شد.

برداشت: صائب به خوبی و مهربانی تو امیدوار است، هرچند که شکار نحیف و ضعیف او هیچ‌گاه برای تو ارزش ندارد.