غزل شمارهٔ ۲۰۶۳

برداشت: اگر خداوند به کافران رحم نکند، تعجبی ندارد؛ چرا که مانند زلفی که بر اثر آتش چهره‌ات آسیب نمی‌بیند، من هم از خطر آن‌ها نمی‌ترسم.

برداشت: بر زمین همچون پرنده‌ای پر می‌زند قلب کسی که از سرزنش دیگران درد دارد، هرگز به دو نیم نمی‌شود.

برداشت: ما بدون حسرت و غم، دل را یاد نمی‌کنیم. شکر خدا که خانه‌مان همیشه در نسیم و تازگی است.

برداشت: در سخن بی‌درد، عمق و تاثیر واقعی وجود ندارد، همان‌طور که یک گوهر باارزش زمانی دارای ارزش است که تحت شرایط مناسب قرار گیرد و یتیم نباشد.

برداشت: بیا بی‌تفاوت و بی‌پرده شو، چون خوشی و لذت زندگی بر روی زمین در خانه‌ای است که فرش دارد، اما در آن گلیم (ساده‌تری از فرش) نیست. یعنی ارزش و زیبایی در سادگی و عدم تجمل‌گرایی است.

برداشت: ما از مسیر درست منحرف شده‌ایم و این نشان می‌دهد که اوضاع دنیا به سامان نیست.

برداشت: ما به مسائلی مانند دوزخ و بهشت اهمیتی نمی‌دهیم و فکر ما بیشتر معطوف به آرزوها و نگرانی‌هایمان است.

برداشت: ما بی‌خبر از واقعیت، زندگی را در مکانی گذاشته‌ایم که در آن کوه‌ها به صورت راست و مستقیم قرار ندارند.

برداشت: دل کسی که انتظار دلسوزی و یاری از افراد ندارد، به راحتی و بدون دغدغه باز می‌شود. هر غنچه‌ای که چشم به راه نسیم نیست، نشان می‌دهد که خود را بربسته و هیچ امیدی به تغییر ندارد.