غزل شمارهٔ ۲۰۶۰

برداشت: در جمع ما صدای نوا و شایعه‌ای وجود ندارد؛ در این جهان، نشانه‌ای از حقیقت قابل مشاهده نیست.

برداشت: اگر شخصی به عیوب خود توجه نکند و آن‌ها را نبیند، هرگز نمی‌تواند از آن‌ها فاصله بگیرد. فردی که خود را سنگین و پر بار احساس کند، در واقع درکی از سنگینی واقعی ندارد.

برداشت: از کسانی که بار سنگینی دارند، به خدا پناه ببر، زیرا فکر نکن که کعبه تحت تأثیر قدرت اصحاب فیل قرار دارد.

برداشت: چرخ کبود، دشمن فرعونیان بوده است، در غیر این صورت، کلیم (موسی) از خطر رود نیل در امان بود.

برداشت: آسمان سیاه، نتیجه‌ی خساست و طمع توست؛ هر جا که نیازی به خواستن وجود نداشته باشد، بخل و خساست وجود ندارد.

برداشت: زاهدی که خود را از شراب دور می‌کند، در واقع اشتباه می‌کند؛ چون شراب تلخ در حقیقت چیزی کمتر از جوی شیرین به نام سلسبیل نیست.

برداشت: در گوش عارفی که باهوش و آگاه است، حتی یک برگ بی‌صدا از جبرائیل هم به گوش نمی‌رسد.

برداشت: انسانی که صبر و استقامت ندارد، مانند موجی است که به راحتی تحت تأثیر شرایط و حوادث قرار می‌گیرد. او به راحتی دستخوش تغییرات بیرونی می‌شود و نتوانسته است خود را ثابت نگه دارد. در واقع، او به عنوان یک بازیچه در دستان محیط و رویدادها درمی‌آید.

برداشت: صائب، وقتی که دیگر در جمع افراد با حال و اهل علم صحبت نمی‌شود، چرا باید سخن بگوید؟ در آن جا فضایی برای گفتگو و صحبت کردن نیست، حتی برای جبرئیل هم.