غزل شمارهٔ ۲۰۵۹

برداشت: اشک ریختن از چشم ما به تنهایی نشان‌دهنده کمال نیست، بلکه مهم‌تر از آن، عمل کردن و ایجاد تغییر در وضعیت زندگی است که به واقع نشان‌دهنده کمال می‌باشد.

برداشت: ضربه زدن به کسانی که تسلیم شده‌اند، ظلم است. همچنین، آسیب زدن به زیبایی گل لاله، نشان‌دهنده کمال نیست.

برداشت: دشمنی با ما که زخم‌دیده‌ایم کافی است، جراحت به خون کسانی که جانشان را از دست داده‌اند، کار شایسته‌ای نیست.

برداشت: اگر به بزرگترها آسیب برسانید و دست از آنها بردارید، این نشاندهنده‌ی کمال و رشد شما نیست. بلکه باید تلاش کنید که به جای آسیب رساندن، درد و رنج دیگران را کم کنید و به آنها احترام بگذارید.

برداشت: اگر کسی به زمین افتاده باشد، به او خطری از سوی کسی که فقط در ظاهر به او نگاه می‌کند نیست؛ زیرا واقعی بودن، به معنای کشاندن او به خاک نیست.

برداشت: دنیا و آخرت در مقایسه با وجود خداوند هیچ اهمیتی ندارند. تلاش کردن برای چیزهای بی‌ارزش و بی‌معنی، پیشرفت و کمال محسوب نمی‌شود.

برداشت: اگر در دستان تو قدرتی هست، داشتن جوهر گرانبهایی در دل سنگ به معنی کمال نیست.

برداشت: اگر داری وسیله‌ای که به تو کمک کند تا به آسمان پرواز کنی، اما در نهایت این پرواز به کمال و هدفی نمی‌رسد.

برداشت: برد در بازی عشق به اندازه سادگی فرد است، چرا که نشان دادن کمال بر روی جهان ممکن نیست.

برداشت: کسی که تحت تاثیر زیبایی‌های بهار قرار می‌گیرد، نباید از شادی و عشق خود کم کند یا به دیگران بی‌اعتنایی کند. این نشان‌دهنده‌ی کمال او نیست.

برداشت: از آن انبوهی که خوشه پروین در آن گم شده است، برای مور دانه‌ای نپاشیدن نشان‌دهنده کمال نیست.

برداشت: صائب نگو که وقتی بی‌درد باشیم، عشق را با مرگ تشبیه کنیم. چون مانند این است که آب حیات را بر خاک بریزیم، که این کار نشان دهنده‌ی کمال نیست.