غزل شمارهٔ ۲۰۵۷

برداشت: از تغییرات و ناهماهنگی‌های جسمانی، روح و روان ناراحت نیستند و در موسیقی، نغمه‌ها نیازی به گوش‌مالی و تصفیه ندارند.

برداشت: آزادگان از مشکلات آسمانی و سختی‌های آن رسته‌اند و درختان بهشت نیز از کمبود آب و خشکی، نگرانی‌ای ندارند.

برداشت: افراد آگاه و روشنفکر از مرگ نمی‌ترسند و به زوال و پایان زندگی اهمیت نمی‌دهند. آنها مانند خورشید همیشه درخشان و پابرجا هستند.

برداشت: در جایی که فقر و نیاز وجود دارد، کسانی که زبونی و پستی دارند، به راحتی فقر خود را بیان می‌کنند و از آن صحبت می‌کنند. اما در چنین شرایطی، دیگر سخن گفتن درباره نیازها، پرسش‌هایی را به وجود نمی‌آورد.

برداشت: هرکسی که در زندگی دچار شکست و ناامیدی شده، به نوعی می‌تواند چراغی از تجربه و عبرت باشد. در هر دلی که مملو از اندیشه و عقل است، نمی‌توان انتظار آرامش کامل داشت، زیرا زندگی همواره چالش‌ها و مشکلاتی به همراه دارد.

برداشت: در آیین ما، که سخن از کمال و فضیلت است، بی‌نقص بودن ویژگی اصلی به حساب می‌آید و هر کسی که عیب و نقصی را نشان دهد، خود به عنوان انسانی ناتمام و ناقص شناخته می‌شود.

برداشت: افراد با کمال و خوبی به جای بیان کلام و احساسات، بیشتر در سکوت و آرامش هستند. آنها همچون ماه کامل بدون نیاز به نشان دادن خود، فقط پذیرای محبت و زیبایی هستند و نیازی به تأکید بر ویژگی‌های خود ندارند.

برداشت: من از خاک به هزار پله پایین‌تر افتاده‌ام، اما در این وادی، هیچ نشانی از پاهای دیگران بر زمین نیست که بر آن پا گذاشته باشد.