غزل شمارهٔ ۲۰۵۶

برداشت: سنگ سخت نمی‌تواند با جواهر مبارزه کند و نشان می‌دهد که دست به ستیزه زدن با ناتوانان، نشانه‌ای از کمال نیست.

برداشت: مرا به دوزخ بفرست، اما نام گناهم را نبر. آتش در آنجا به شدت عرق می‌کند و خنک نیست.

برداشت: من به خاطر صلح و دوستی، گل‌های خوشبو را بر گردن آویخته‌ام. دیگر درگیر جنگ و نزاع نیستم و به دنبال آرامش هستم.

برداشت: زمانی که برگ لاله می‌سوزد، احساسات من را تحت تأثیر قرار می‌دهد و در این حال، بوسه‌ات طعم عشق را کامل نمی‌کند.

برداشت: از سر صد معنا و مفهوم بلند می‌توان گذشت، اما از روی خون دزد و ظالم به راحتی نمی‌توان عبور کرد؛ زیرا این عمل هرگز قابل توجیه نیست.

برداشت: در محفل عشق و دوستی، تمام توجهت را به لحظه حاضر بده و در گفت‌وگوهایی که حال و احوال واقعی را به نمایش می‌گذارد، از صحبت‌های بی‌فایده پرهیز کن.