غزل شمارهٔ ۲۰۵۳

برداشت: لحظه‌ای از زیبایی و نشاط دنیا پایدار نیست و مانند آینه‌ای است که به زودی کدر و آلوده می‌شود.

برداشت: در برابر دیده‌ی کارشناسان روزگار خوشبختی، تنها پرده‌ای از ناکامی و بدبیاری دیده می‌شود.

برداشت: در دنیاهایی که به ما اجازه تماشا داده‌اند، تنها یک چشم خواب است و هیچ چیز دیگری از خوشبختی و سعادت واقعی وجود ندارد.

برداشت: خوشی و شادی به سرعت به پایان می‌رسد و شادی یک هفته‌ای مانند گلستانی است که زود پژمرده می‌شود.

برداشت: واضح است که تلاش و کوشش افراد بخیل و کم‌مایه به جایی نمی‌رسد و مانند خارهایی هستند که فقط تا لبه دیوار رشد می‌کنند و هیچ دستاوردی فراتر از آن ندارند.

برداشت: زندگی کوتاه و ناپایدار است. مانند یک چاشت که با تیغ مرگ قطع می‌شود و تنها یک لحظه‌ی نورانی در میان بهار وجود دارد، مانند صبح‌گاه که بر روی گل‌ها می‌نشیند.

برداشت: هر آنچه در دنیا وجود دارد، مانند حبابی در آب است که در چشم عقل به نظر می‌رسد، و در واقع تنها یک توهم یا خیال بیشتر نیست.

برداشت: هزاران افسوس که از وجود خود، تنها سخنان تکراری و بی‌محتوا به‌دست می‌آوری، مانند طوطی‌هایی که فقط حرف‌ها را تکرار می‌کنند.