غزل شمارهٔ ۲۰۵۱

برداشت: زیبایی تو که ناز و کرشمه‌ات به اهل نیاز و درخواست نمی‌تواند تعلق بگیرد، این ناز دیگری است که در آن هیچ دغدغه‌ای برای ناز و دلربایی وجود ندارد.

برداشت: وقتی که چهره تو را می‌بینم، قلب عاشقان چطور می‌تواند آرام بگیرد؟ لابه‌لای ابروهای تو حتی یک گره نیمه‌باز هم وجود ندارد.

برداشت: از ما دور نشو، زیرا زیبایی تو به روشنی یک آیینه است و به جز دیدگاه افراد پاکدل، کسی نمی‌تواند آن را درست ببیند.

برداشت: شب ما به خاطر ناامیدی و غم به شدت تیره و تار است، اما اگر قصه‌ای طولانی و جذاب تعریف شود، این شب دیگر بلند نیست و به انتها می‌رسد.

برداشت: یوسف از نگاه شیطنت‌آمیز زلیخا چقدر رنج می‌برد، خدا را شکر که چشمان یعقوب به او نمی‌افتد!

برداشت: عشق تو برای جان و روح من مانند یک سرمایه‌ای است که متعلق به هفتاد ملت می‌باشد. در هیچ لایه و پرده‌ای نیست که این آهنگ و نغمه وجود نداشته باشد.

برداشت: سیل از خانه چه چیز را با خود می‌برد؟ جایی که ویران شده، دیگر غمی از تخریب آن ندارد.

برداشت: افراد با درد و رنج، ارتباطی عمیق با عشق دارند. عشق واقعی مانند عطری است که فقط در دل گلی (انسانی) که بویی ندارد، نیست، بلکه اثرش در وجود کسانی که دچار درد و رنج هستند، قابل احساس است.

برداشت: دل تو در پس دیوار غفلت قرار دارد و اگر این دیوار وجود نداشت، هر لحظه می‌توانستی از نعمت‌ها و فیض‌ها بهره‌مند شوی.