غزل شمارهٔ ۲۰۴۸

برداشت: غم من مانند آفتاب است که هیچگاه نمی‌تواند تاریکی را در خود بپذیرد. مثل صبح که سینه‌ام را زخم کرده، راهی برای بهبود و ترمیم آن وجود ندارد.

برداشت: این شکر را چگونه ادا کنیم وقتی که در سایه فشارها و مشکلات، ما تنها نقش یک حصیر خشک را داریم؟

برداشت: به فکر فرار نباش، چون تو قابل مشاهده‌ای و مانند هدفی که از قبل مشخص شده، نمی‌توانی پنهان شوی.

برداشت: آیا آینه‌ای وجود دارد که بتواند حقیقت را به کسانی که باطنی نابینا دارند نشان دهد، تا بفهمند که ما هیچ مشابهی نداریم؟

برداشت: در نگاه ما که مجذوب زیبایی ابرو هستیم، فاصله‌ای که بین دو خط قرار دارد هیچ تفاوتی با جریان شیر ندارد.

برداشت: اگر آب سیل به خانه برسد و ویرانش کند، دیگر نمی‌توان انتظار ساختن و بازسازی آن را داشت. دل انسان نیز در چنین شرایطی از آسیب و درد می‌تواند مانند آن خانه شکسته شود و نمی‌توان به راحتی آن را ترمیم کرد.