غزل شمارهٔ ۲۰۴۷

برداشت: برگرد که بدون تو در مجلس ما حالت و روحی نیست؛ در این میخانه و در کنار نور، چیزی نیست.

برداشت: ما از زنده رود که پرآب و سرزندگی است، زندگی و امید گرفته‌ایم، اما در میان امواج غم و اندوه، شادی و خوشحالی همان‌طور که باید وجود ندارد.

برداشت: در دنیای امروز، انسان‌ها به همدیگر رحم نمی‌کنند و مانند گرگ‌هایی هستند که به یکدیگر آسیب می‌زنند. کسی که قدر خود را نداشته باشد و ارزشش را نشناسد، زندگیش برای دیگران مهم نیست و مانند پوستین سموری که ارزش خاصی ندارد، مورد توجه قرار نمی‌گیرد.

برداشت: کجا می‌توان پیراهنی پیدا کرد که نشان دهد یعقوب هنوز بینا است و کور نشده است، تا مردم زمانه به روشنی بدانند که او توانایی دیدن را دارد؟

برداشت: در سایه زیبایی تو، آینه که از خاک سرشته شده، در نهایت ذوب خواهد شد؛ این موضوع مانند سنگ کوه طور نیست.

برداشت: هر جا که خواب و آرامش حاکم باشد و بخت ما در آنجا سرشار و بلند باشد، آنجا جایی برای سخن گفتن و دم زدن وجود ندارد.

برداشت: عاشق دلی که در عشق غرق شده، نیازی به محافظت ندارد. اگر خورشید در روز برهنه باشد، تقصیری ندارد.

برداشت: هر چیزی که به زیبایی ظاهری و لحظه‌ای وابسته باشد، با وقوع حوادث ناگهانی از بین می‌رود. اگر کسی فقط به ظاهر و زیبایی توجه کند و به عمق معنای زندگی اهمیت ندهد، تمام دارایی‌ها و زحماتش به باد فنا می‌رود.

برداشت: چرا مدام در فکر سست کردن موهایت هستی؟ دل ما را به زلف‌های تو نمی‌دهیم؛ این کار از توان ما خارج است!

برداشت: دست سبو و پای خم شراب در سلامت است، اما ما چه شده‌ایم که حتی به زانوی حور نمی‌توانیم دست بزنیم؟

برداشت: کسی که افق دیدش محدود است، نمی‌تواند به خوبی به دوستی نزدیک شود؛ چرا که از توجه و نگاه‌های دورتر بی‌خبر است.

برداشت: در زندگی و در حال حاضر، چه انرژی و شور و شوقی وجود دارد که اگر از زیبایی‌های طبیعی و جلوه‌های زندگی دور شویم، هیچ‌گونه روشنی و روشنی‌ای حس نخواهیم کرد.