غزل شمارهٔ ۲۰۴۳

برداشت: در این دنیا، روشنایی‌ها و زیبایی‌ها به وجود نیامده‌اند؛ جامعه‌ای پر از شور و نشاط و خوشمزگی وجود ندارد.

برداشت: هر چیزی در جهان از بزرگ‌تری مثل خورشید تا کوچک‌تری مثل ذره و از یک قطره آب تا فضا در حال حرکت و تغییر است، مانند توپی که در حال چرخش است، و هیچ معنای ثابتی ندارد.

برداشت: در دل گل‌های چمن، آب تازه‌ای نهفته است که به خاطر فشار و هجوم سنبل و ریحان، واضح و نمایان نیست.

برداشت: باغ پر از سبزه‌های بیگانه شده است و جز بوی خوش گل‌ها، نشانی از زیبایی و تازگی در آن دیده نمی‌شود.

برداشت: هر برگ سبز به نوعی مانند یک طوطی می‌ماند که با زبانی شیرین سخن می‌گوید، هرچند که این زیبایی و شیرینی از جهانی پر از شکر به وجود نیامده است.

برداشت: در این دشت پر از فریب، هزاران شکار وجود دارد که در خاک و خون غرق شده‌اند و نشانی از تیر و پیکان دیده نمی‌شود.

برداشت: در هر ذره و جوشی، نور خورشید پنهان است و از شدت عطش، آب حیات برای موجودات زنده پیدا نیست.

برداشت: دل عاشق به تماشای معشوق مشغول است، ولی معشوق در پشت حجاب آینه محو شده و چهره‌ی او مشخص نیست.

برداشت: مردم به طور کامل آماده و منتظر دریافت بهترین‌ها هستند، اما در این میان، نشانه‌ای از بهبود یا تغییر مشاهده نمی‌شود.

برداشت: مصر به خاطر هجوم مشتریان و درخواست‌های زیاد دچار تنگنا شده است، هرچند که زیبایی و جلوه‌ی مه کنعان هنوز نمایان نشده است.

برداشت: در اینجا وصف حالی است که در یک مهمانی و بزم شادی، نه خبری از شراب و شمع است و نه کسی برای مهمانی دعوت شده است. حالتی از غم و اندوه بر دل حاکم است و فضایی از نشاط و شادی کاملاً خالی به نظر می‌رسد.

برداشت: این کجاستانی است که وقتی به آن نگاه می‌کنی، چیزی جز حیرت و شگفتی در دلت پیدا نمی‌شود؟

برداشت: آیا آنچه من می بینم فقط غبار است که چشم من را پوشانده، یا اینکه خود غبار ناشی از چهره محبوب است و حقیقتی در آن وجود ندارد؟

برداشت: تا زمانی که عاشقان واقعی از راه عشق دور نشوند، در کعبه حقیقت جز خارهای بی‌ارزش چیزی پیدا نمی‌شود.

برداشت: دل در میان غم و درد شدید گم شده است و در برابر شوق و شادی از دیدن لعل و جواهر، کوه بدخشان دیگر نمایان نیست.

برداشت: از آسمان دور ہوں، اما روشنی و خیر را در انتهای دامان، مانند نور چراغ نمی‌بینم.

برداشت: در جهانی که هیچ کس نمی‌تواند به درستی صحبت کند، من دست و زبانم را بسته‌اند و نمی‌توانم سخن بگویم.

برداشت: ای سائب، به شهرهای دیگر برو و مرا ملاقات کن، چون در رنگ سیاه اصفهان این سرمه پیدا نیست.