غزل شمارهٔ ۲۰۴۲

برداشت: امید ما برای دلخوشی از ماه عید نیست و همچنان در قفل ما خبری از کلید نیست.

برداشت: بی‌توجه به موقعیت اجتماعی و تفاوت‌های انسانی، دیگر به دنبال ثمرات و زیبایی‌ها نیستم، نه از درخت سرو و نه از درخت بید.

برداشت: از میان صد نفر، تنها یکی به مقام منصور می‌رسد و مانند لاله، هر کسی که از کنار شهید عبور کند، به این مقام نمی‌رسد.

برداشت: از آن لحظه که عشق در دل ریشه دوانید، احساس و شوقی به وجود آمد که مانند ناخنی به چشم می‌زند و در زیبایی، کمتر از نور ماه شب عید نیست.

برداشت: چشم من بدون تو چگونه می‌تواند روشنایی داشته باشد؟ روز من بدون تو تاریک است، چون چشمم بدون تو هیچ درخششی ندارد.

برداشت: از این رو که من ناامید از رشد و شکوفایی هستم، باید بگویم که برگ خزان به این معنا نیست که ناامیدی فقط به آنجا ختم می‌شود.

برداشت: صائب از بودن عزیزانی که به یاد ما هستند و ما را فراموش نکرده‌اند، ابراز خوشحالی می‌کند. او معتقد است اگر این عزیزان ما را به یاد بیاورند، چیز عجیبی نیست.