غزل شمارهٔ ۲۰۴۱

برداشت: امیدی به رهایی از فکر زلف محبوب ندارم، زیرا عشق او شبی طولانی است که صبحش هرگز روشن نمی‌شود.

برداشت: نصیب کسانی که بی بهره‌اند، خوب بودن نتیجه کارها نیست و به جز چوب بید، چیزی برای حفظ گیاهان وجود ندارد.

برداشت: در نگاه معشوق، زیبایی و ابهت وجود دارد که هیچ چیزی کمتر از زیبایی ماه در شب عید نیست.

برداشت: دود این آتش خیلی بالا نرفت، چون من کسی هستم که از پیشرفت و رشد ناامید نیستم.

برداشت: ما از عشق و محبت بی‌نصیب مانده‌ایم، زیرا مشغولیهامان ما را از آنچه واقعاً مهم است دور کرده و به همین خاطر، زیبایی و جذابیت‌های واقعی که باید در زندگی ببینیم، از دید ما پنهان مانده است.

برداشت: صائب از این صبح دروغین و فریبنده دلگیر و ناامید است، هر چند که موهایش به خاطر پیری سفید نشده است.