غزل شمارهٔ ۲۰۳۹

برداشت: در باغی که در این دنیا وجود دارد، از نسیم و آرامش خبری نیست و از همه طرف، هیچ امید و گشایشی به چشم نمی‌خورد.

برداشت: در مسیر ابر، من به جستجوی آرزوها نپرداخته‌ام و بر اثر تماشا و تأثیر رعد و برق و باد، دچار تغییر و تحول نشده‌ام.

برداشت: به راحتی و بدون نگرانی از عمر کوتاه خود لذت ببر، چرا که به باد و سایه‌اش نمی‌توان اعتماد کرد.

برداشت: کسی که به خاطر عشق از سرزمینش جدا می‌شود، مانند ماهی که در مصر گرفتار باد خوب است و نمی‌تواند در بند باشد.

برداشت: در جایی که کسانی با دل‌های ساده تمرین می‌کنند، چهره صفحه نمی‌تواند نمایانگر اثر مداد باشد.

برداشت: در دوران پیری، چرا باید بر فراموشی افسوس بخورم؟ به هر حال، این یک نعمت بزرگ است که جوانی را به خاطر نمی‌آورم.

برداشت: صائب در اینجا به تلاش و آرزوی پروانه برای نزدیک شدن به چراغ اشاره می‌کند. در واقع، این اشتیاق و بی‌تابی پروانه ناشی از زیبایی و جذابیت چراغ است که هرگز نمی‌تواند به آن برسد، زیرا وزش باد مانع از این نزدیکی می‌شود. این تصویر نمادین نشان‌دهنده‌ی تمایل شدید و در عین حال ناامیدی است.