غزل شمارهٔ ۲۰۳۸

برداشت: زیبایی تو نیازی به تزیین و آرایش ندارد؛ همان‌طور که یک گل بازشده به فصل بهار نیازی ندارد.

برداشت: عاشقان از دست رفته نیازی به انتظار و امید به وصال ندارند و بهتر است در کنار هم بی‌اندیشند.

برداشت: نمک کجا به نمکدان نیاز دارد؟ شور و شوق من به خندۀ یار نیازی ندارد.

برداشت: ما در دل خود با جهان صلح کرده‌ایم، زیرا هر جا که عشق و محبت وجود داشته باشد، دیگر نیازی به دشمنی و خصومت نیست.

برداشت: گوش دادن به حرف‌های دیگران باعث می‌شود که دل‌های حساس و لطیف نیازی به تحمل فشار روحی نداشته باشند.

برداشت: ما از منبع فراوانی به بهشت منتقل شده‌ایم و این نخل موم به خودی خود نیازی به بهار ندارد.

برداشت: حسن تو به قدری تابناک و روشن است که نیازی به آینه برای نشان دادن آن نیست؛ نور چهره‌ات در هر شش جهت منتشر می‌شود و همه جا را روشن می‌کند.

برداشت: به خاطر هوای لطیف و دلپذیر مازندران، دیگر نیازی نیست که مخمور (مست) را به آب خمار (عرق) نیازمند کنیم.

برداشت: در اینجا، برای شکار نیازی به کمین کردن نیست، زیرا تیراندازی نمی‌تواند از هیجان شکار برآید و صید را راحت از چنگال نجات دهد.

برداشت: تنوع و زیبایی این کلمات برای من کافی است و نیازی به باغ و بهار ندارم.