غزل شمارهٔ ۲۰۳۷

برداشت: غیر از گریه، هیچ درمانی برای چشمی که اشک می‌ریزد وجود ندارد و تنها صبر می‌تواند تسکین‌دهنده دل عاشق نگران باشد.

برداشت: من از دست دل ناپاک خود درمانده‌ام و نمی‌توانم حال خراب خود را درمان کنم، همچنان که با بادی که برگ‌های پاییزی را می‌برد، نمی‌توان درمانی پیدا کرد.

برداشت: من در میان گرفتاری‌ها و مشکلات زندگی، خود را تسلیم کردم و جز اینکه از کسی پیروی کنم، هیچ راهی برای تغییر اوضاع ندارم.

برداشت: اگر پرنده‌ای مانند عنقا از بالای خود گرد و غبار نپاشد، زخم‌های ناشی از تیغ زبان دیگر قابل درمان نخواهد بود.

برداشت: اگر طوفان شعله‌ور نشود، دل تنور سوزان را نمی‌سوزاند، و در این صورت، رنج و مشکلات بی‌شماری در جهان باقی خواهد ماند.

برداشت: کسی که به خاطر نوشیدن الکل دچار مشکل شده، تنها با نوشیدن الکل می‌تواند مشکلش را حل کند. اما دردسر کسانی که تحت تأثیر چه بسا مشکلات زندگی هستند، درمانی ندارد.

برداشت: صائب از دیگران مستعدتر است و تحت تأثیر زمان و اوضاع قرار دارد. تنها چیزی که می‌تواند به او کمک کند، تسلط بر زلف‌های پریشان زندگی است؛ اما برای درمان دردهای واقعی جان، چیز دیگری لازم است و پیچیدگی‌های زندگی را تنها زلف‌ها نمی‌توانند حل کنند.