غزل شمارهٔ ۲۰۳۵

برداشت: عشق جراحت عمیقی به وجود آورده که هیچ درمانی برایش وجود ندارد و این خونریزی، نیازی به پزشک ندارد.

برداشت: برق از زمین سوزان ناامیدانه می‌گریزد و غم و اندوه بر دل‌های نظاره‌گران، خراج و مالیات نمی‌گذارد.

برداشت: در جایی که ناامیدی حاکم است، هیچ راهی برای درمان دردی که درمانی ندارد وجود ندارد.

برداشت: مجنون به خاطر عشق لیلی در دلش چه قدر احساس درد می‌کند، ولی او دیگر به کسی نزدیک نمی‌شود و برای رسیدن به وصال نیازی ندارد.

برداشت: هرگز به دلی که خراب و آشفته است، مانند گنجی در عشق نمی‌رسند و در سرزمین عشق، حتی با داشتن گنجینه‌ای در دل، چاره‌ای برای مشکلات وجود ندارد.

برداشت: بر روی صندلی سلطنت، شکوه و عظمت منصور را ببین که مقام و جایگاه او چیزی کمتر از هیچ تاجی نیست.

برداشت: این شعر به این معناست که این غزل از اهلی شیرازی است و کسانی که عقل و فهم درستی ندارند، به هیچ چیز دیگری احتیاج ندارند.