غزل شمارهٔ ۲۰۳۴

برداشت: اگر سنگی به من آسیب برساند تعجبی ندارد، چون اگر بویی از گل به مشامم برسد هم تعجبی ندارد.

برداشت: فکر و خیال موهای معشوق به عمق مغزم نفوذ کرده است؛ اگر بوی مشک را در بینی‌ام حس کنم، جای تعجبی ندارد.

برداشت: پروانه‌ای که به دور شعله می‌چرخد، نشان‌دهنده هیجان و شوق من است و اگر دامنش به گرمای چراغ برخورد کند، چیزی عجیب نیست.

برداشت: اگر جواهر الماس در دل سیاهی از درد و رنج تلاش کند، جای تعجبی نیست که به روشنی و درخشش برسد.

برداشت: من با بلبل در اندوه و ناله همسفر بوده‌ام، پس اگر از صحبت با زاغ و کلاغ ناراحت باشم، جای تعجبی ندارد.

برداشت: صائب از درد دل و سوزی که در سینه دارد، مانند آتش فشانی است که به ناگاه شعله‌ور می‌شود. اگر آتش از پنبه داغی بچکد، چیز عجیبی نیست.