غزل شمارهٔ ۲۰۳۳

برداشت: روحی که از بدن جدا شده، دیگر به این دنیا بازنخواهد گشت و نیز کسی که دستش بریده شده، نمی‌تواند دوباره آن را به دهان بیاورد.

برداشت: شبنم دوباره به چمن نمی‌نشیند و دل نمی‌تواند بار دیگر از زیبایی‌ها و عطرهای جهان پر شود؛ زیرا این بازگشت ممکن نیست.

برداشت: از گریه و آه و ناله‌های خود هیچ نتیجه‌ای ندیدم و نمی‌توانم انتظار داشته باشم که شعله و دود به عقب برگردند.

برداشت: دل وقتی که از دست برود، دیگر به حالت اولیه‌اش برنمی‌گردد. یاقوتی که از دل زمین استخراج شده، هرگز به جای خودش باز نمی‌گردد.

برداشت: هر نوشته‌ای که درباره آن معشوق می‌نویسم، مانند برگی در فصل پاییز است که هیچ‌گاه به حالت اولیه‌اش برنمی‌گردد.

برداشت: پای خواب رفته‌ی ما به صفت پای خم دیگر، بازگشتی به خاک کوی مغان ندارد.

برداشت: آسمان دیگر به اوج نخواهد رسید، تیر شهابی که رها شده، دیگر به کمان برنمی‌گردد.

برداشت: ما به دنبال آرامش و راحتی در میان مشکلات و چالش‌ها هستیم، اما مانند کمان شکسته‌ای که تیرش به عقب باز نمی‌گردد، نمی‌توانیم از شکست‌هایمان بازگشت کنیم.

برداشت: پرنده‌ای که از دام رهایی یافته، دیگر هرگز به دام برنخواهد گشت. صائب، من نیز در این کره خاکی دیگر نمی‌توانم به دنیای پیشین خود بازگردم.