غزل شمارهٔ ۲۰۳۱

برداشت: در شش جهت و راه، امیدی به نجات وجود ندارد و در گرفتار روزگار، راهی برای رهایی از این جهات نیست.

برداشت: کودکان در رحم مادران مانند نوزادانی هستند که از شیر محرومند و به نظر می‌رسد که در این مرحله از زندگی، خبری از مادرانشان نیست.

برداشت: هر کس تلخی‌های بی‌فرجام را تحمل کند، سرانجام، تنها نصیبش چیزی بی‌ارزش مانند گیاهان بی‌ثمر خواهد بود.

برداشت: ما هرگز از گل و آفتاب دور نمی‌شویم، زیرا رابطه ما مانند شبنم، ناپایدار و بی‌ثبات نیست.

برداشت: جان‌ها به خاطر خط پشت لب یار زنده و شاداب شدند، اما این محبت با سیاهی، مانند آب حیات نیست.

برداشت: بلبل بیهوده به زیبایی‌های کوچک خیره شده و می‌بیند که هر چیزی که سالی از عمرش نگذرد، ارزشی ندارد و زكاتی برای آن نیست.

برداشت: بهتر است از زیبایی‌های جهان چشم‌پوشی کنی و به جای نگاه کردن به چهره زشت، به عدم توجه و بی‌توجهی فکر کنی. این بدان معناست که گاهی اوقات نادیده گرفتن چیزهای ناخوشایند بهتر از درگیر شدن با آن‌هاست.

برداشت: صائب از اعتبار و ارزش زمانه فاصله گرفته است، چرا که در برابر دشمنی‌های جهان تنها و بی‌یار است.