غزل شمارهٔ ۲۰۲۳

برداشت: وابستگی به مسائل و چیزها، ریشه‌ی هر اندوه و ماتمی است که وجود دارد. هر غمی که احساس می‌کنیم، ناشی از همین تعلق‌خوردن‌هاست.

برداشت: خود را از کسانی که به دنیای فانی پیوسته‌اند بدان و زندگی را بر دل‌ات تلخ بگردان، تا از غمی که در خود داری، آگاه شوی.

برداشت: زیر آسمانی که دل‌ها را پر از احساس کرده بود، دوباره با عطش مواجه شدیم و در این حال، شبنمی وجود دارد.

برداشت: انسانی که از حقیقت وجود خود فاصله گرفته، هنوز نتوانسته خود را بشناسد و امروز در دنیایی پر از بی‌خبری و بی‌غم زندگی می‌کند.

برداشت: هرچند که بعضی‌ها در مورد تو سخن‌های نامناسب بگویند و تو را بدنام کنند، اما تو باید از خودت دفاع کنی و مانند نقشی زیبا بر روی هر عکسی که وجود دارد بدرخشی.

برداشت: زخم تو به هیچ پمادی احتیاج ندارد و تنها زمانی بهبود می‌یابد که دیگران برایت مرهمی بیاورند.

برداشت: آتش را از سنگ و جواهرات را از سنگ‌های قیمتی به دست آورده‌اند؛ بنابراین، با قدرت دامن کوه را بگیر، زیرا غمی در آن وجود دارد.

برداشت: به هیچ وجه نمی‌توان به زمان و شرایط اعتماد کرد، چون زندگی مانند صبحی است که فقط به اندازه یک لحظه خوشی دارد و باید آن را در همان لحظه‌ای که هست، تجربه کرد.

برداشت: اگر راهیاب در مسیر خود به مانعی برخورد کند، می‌تواند با دل و روح خود به دیدن و درک هر جهانی که وجود دارد، بپردازد.

برداشت: بسیاری از کسانی که به دنیای موجود راضی هستند، هرگز از عمق احساسات و قلب خود عبور نکرده‌اند و به جستجوی عمق معنا و حقیقت نپرداخته‌اند.

برداشت: با سکوت و آرامش زندگی کن، زیرا در دنیا فراموشی وجود دارد و همین حال حاضر هم ممکن است از یاد برود.

برداشت: در این دنیا، افرادی که به دنبال ایجاد محدودیت و قضاوت درباره دیگران هستند، در حقیقت خود را در دام آنچه ساخته‌اند گرفتار کرده‌اند.