غزل شمارهٔ ۲۰۱۶

برداشت: چندین زیبایی در زیبایی‌های ظاهری دوست نهفته است که دلنشین‌تر از زیورآلات، محبت و صفای دوست است.

برداشت: برای ایجاد ارتباطی عمیق و پایدار میان افراد، نباید اجازه داد که این ارتباط قطع شود. دوستی واقعی مستلزم استمرار و تداوم در پیوند است.

برداشت: دل کائنات در سایه‌ی آب پنهان شده است، اما اگر صورت دوست از این پرده بیرون بیاید، وای بر حال ما.

برداشت: در اوج خوشی و اتحاد، آرزوی پرواز ما برآورده نشد. بی‌بال و پر شدیم و با امید به کمک و همراهی دوست، به جلو رفتیم.

برداشت: جویباری که دائماً در حال جریان است، مانند دل انسان است که نمی‌تواند به راحتی با دوستانش ارتباط برقرار کند. این دل، مانند موجی است که مانع از پیوند و اتصال با دیگران می‌شود.

برداشت: به کسی که به او عشق ورزیده‌ای، توجه کن؛ مانند سنگی که زنگ زده و دیگر نمی‌درخشد. او به مانند آینه‌ای است که نتوانسته تصویر دوستش را منعکس کند، زیرا همانند آب به زندگی و زیبایی دست نیافته است.

برداشت: ما مانند کودکی که روزه‌دار است، با دقت و وسواس به دور و بر خود نگاه می‌کنیم تا ببینیم ماه جدید دوست از کدام ابر ظاهر می‌شود.

برداشت: معنای این بیت این است که من به شدت تحت تأثیر حضور و محبت دوست قرار گرفته‌ام و دیگر به واژه‌ها و حرف‌های معمولی درباره دوست بها نمی‌دهم. احساس عمیق و واقعی دوستیم، بیش از هر کلام و عبارتی برایم اهمیت دارد.

برداشت: موج و حباب نمی‌توانند دریا را که صاف و آرام است، تیره کنند. زیبایی دوست نیازی به نشانه‌گذاری دارد.

برداشت: از خشکی و رطوبت، شاخ و برگ درختان متفاوت می‌شود، اما اگر نسیم محبت و وصال دوست به آن برسد، همه چیز شکل دیگری به خود می‌گیرد.

برداشت: در دل من از صدای ناله و فریاد، خستگی و کسالت ایجاد نمی‌شود. ذهن من پر از یاد و خاطرات دوست عزیزم است که هیچ احساسی از بی‌حوصلگی به من نمی‌دهد.

برداشت: در بهار رستاخیز، هیچ دلی که محبت دوست را نپذیرفته، از خاک بیرون نمی‌آید.

برداشت: فراموش کن که کسی در این مسیر خود را باخته و در نهایت بی‌هدف و بدون نتیجه باقی مانده است. عشق و محبت دوست نباید باعث تضعیف روح و وجود انسان شود.

برداشت: هر ذره‌ای از نور، به من خبر از وجود پرنور دوست می‌دهد و خانه‌ام را درخشانی دائمی می‌بخشد.

برداشت: من از فضای کوچک و محدود خودم راضی‌ام و امیدوارم که به دوست محبوبم برسم.