غزل شمارهٔ ۲۰۱۲

برداشت: هر کسی که با خشم و شور به من حمله کند، در واقع به خانه‌ای مشغول شده است که پر از عسل و زنبور است، نشان‌دهنده این است که به اثرات جهل خود دامن می‌زند.

برداشت: چطور می‌توانیم در آن زلف پیچیده‌ات راهی پیدا کنیم؟ در حالی که شانه‌ات به آرامی از دور به دست ما نزدیک می‌شود.

برداشت: وقتی که صورت تو مانند گل زیبا می‌شود، زخم‌های عمیق و دردناک بر دست من نمایان می‌شود، از شگفتی زیبایی تو.

برداشت: اگر به خاطر شرم، دستش را مانند غنچه بپوشاند، رنگین خواهد شد؛ زیرا صورت پنهان او بر روی پشت دستش نمایان می‌شود.

برداشت: هرگاه که بازوی تو از آستین بیرون بیاید، آنجا فرشتگان و حورهای بهشتی به دامان تو خواهند آمد و به احترام تو از دست پس خواهند کشید.

برداشت: در مقابل چهره تو، بارها و بارها برگ‌های درختی به زمین افتاده‌اند، گویی دست پشت دست گذاشته‌اند.

برداشت: در این مصراع، شاعر به حالتی اشاره می‌کند که افرادی که خود را مدعی می‌دانند، نمی‌توانند دلیلی برای ادعای خود بیاورند. در عین حال، اشاره به احساساتی دارد که ناشی از شراب‌خواری و حالاتی مستی است. در نتیجه، شخصی که احساس می‌کند در حال مستی است، توانسته است حرفی بزند که دیگران را به چالش می‌کشاند. این کلمات کنایه‌ای به حالت و حال درونی فرد دارد که به نوعی خفگی یا فشار ناشی از وضعیت خود را منتقل می‌کند.

برداشت: یار به آرامی و با لذتی خاصی از انگورهای گیلاس روی درخت می‌چشد و در حالی که لبهایش به می نوشیده آغشته است، به جذابیت خود ادامه می‌دهد.

برداشت: زمانی که گل لاله به خاطر خون گرم خود خشک شد، به یاد زخمی می‌افتم که بر روی مرهم کافور در پشت دستم بود.

برداشت: اگر خرمن گندم از هم گسسته شود و به خانه‌اش بیفتد، این نشانه‌اش این است که اگر مورچه‌ای هم برای جمع‌آوری دانه‌ها تلاش کند، در نهایت می‌تواند از پس آن برآید.

برداشت: در برابر درد و رنج دیگران بی‌توجه نباش و به آنها بی‌مورد آزار نرسان.

برداشت: هر کسی که دست نیازمندان را نگیرد، به زندگی خوش و خوشبختی نخواهد رسید و در نهایت فقط به خاک و گور خواهد رسید.

برداشت: آیا قطره‌ای که مانند سپر در مقابل حباب قرار می‌گیرد، می‌تواند جلوی موجی را بگیرد که به دریا زده شده و آن را به تلاطم درآورده است؟

برداشت: زاهد به خاطر زهد خشک و بی‌روحش قدم از حالت خود بیرون نمی‌گذارد، مثل کسی که وقتی با عصایش راه می‌رود، کور به پشت دست خود توجهی نمی‌کند.

برداشت: اگر دستانت را برای خواندنم بلند نکنی، خود این بی‌توجهی هم به نوعی نوازش از دور به حساب می‌آید.

برداشت: هرچند که ظاهر زیبای هنر و مهارت برخی افراد جلب توجه می‌کند، اما انسان سخاوتمند و با فضل، که در عین حال تواضع دارد، بسیار ارزشمندتر از کسانی است که به خود می‌بالند و مغرور هستند.

برداشت: کسی که از کوزه شکسته آب می‌نوشد، همان کسی است که به کاسه فغفور پشت دست زده است. این یعنی فردی که از بی‌احترامی یا اشتباهش دچار عواقب ناخوشایند شده و حال به سختی زندگی می‌کند.

برداشت: شاید به دل افسوس خود اشاره کند که خداحافظی تلخی را تجربه کرده و با بازیگوشی، کسی که او را تنها گذاشته، را یادآوری می‌کند.