غزل شمارهٔ ۲۰۱۱

برداشت: چشم من به زیبایی‌های تو نمی‌رسد و از شور و شوق دریا، در صدف ما جواهری شکل نگرفته است.

برداشت: چشمی که آماده شنیدن سخن است، مانند قلمی است که دیگر نتواند قطره‌ای از آب خود را به جوی دیگری بریزد. این یعنی وقتی کسی به خوبی به صحبت‌ها گوش می‌دهد، دیگر نمی‌تواند از آنچه شنیده شده دور شود یا به چیز دیگری فکر کند.

برداشت: از لحظه‌ای که لبخند لعل او مانند شکر زیبا شد، در نیشکر به خاطر حس غیرت، شکر از میم نماند.

برداشت: از شوق دیدن تو، در میان آتش خودم غوطه‌ور شدم. وقتی که چشمانم را باز کردم، دیگر نتوانستم آنها را ببندم.

برداشت: کسی که از خوشی‌ها بی‌بهره مانده و جیبش خالی است، دامنش به رنگ لاله در آمده، زیرا هیچ‌کس درد و رنج عشق تو را بر دلش تحمل نکرده است.

برداشت: از زمین عبور کن، زیرا حوادث مانند سیل می‌ریزند. هر کس در اینجا ورود پیدا کند، طاقت و استقامت ندارد.

برداشت: هر برگ سبز او، نشان‌دهنده‌ی حسرت و تاسف است، درست مانند نخل پیری که هرگز در دوران شکوفایی خود، باروری نداشته است.

برداشت: عزیز من تا زمانی که خود را به خوبی در نظر دیگران معرفی نکرده، به ارزش و مقام واقعی‌اش نرسیده است. او باید همانند جواهر که در گنجینه‌ها نگهداری می‌شود، به ارزشش توجه کند تا مورد احترام و توجه دیگران قرار گیرد.