غزل شمارهٔ ۲۰۰۹

برداشت: هر گاه کسی که با او محبت و دوستی ایجاد نشود، نادر است. همچنین، کلامی که عمیق و پرمحتوا نیست، قابلیت شنیدنش هم وجود ندارد.

برداشت: این دیدن به خاطر نادیدن لازم و ضروری است، هرچند که روی مردم جهان، چیزی است که نمی‌توان با چشم دید.

برداشت: غفلت از رفتار دیگران در این دوران، می‌تواند به عنوان یک فرصت تلقی شود، چرا که مانند یوسف که به خاطر زیبایی‌اش مورد توجه قرار گرفت، ما نیز می‌توانیم از دارایی‌ها و قلب‌های مردم بهره‌مند شویم.

برداشت: برای یافتن حقیقت، نمی‌توان با تلاش و جستجو از طریق وسیله‌های مادی و دنیوی به نتیجه رسید، زیرا این مسیر نیازمند رهایی و قطع وابستگی‌هاست.

برداشت: تا زمانی که به دنیای دیگر بروی و آرامش بیابی، باید از وابستگی‌ها و خواسته‌های دنیوی دوری کنی، زیرا این وابستگی‌ها همانند خارهای تیز هستند که تو را آزار می‌دهند.

برداشت: در باغی که بهار در حال شکوفایی است و زیبایی‌ها در آن موج می‌زنند، هر چیزی که در دسترس باشد قابل برداشت است، به جز خارها که فقط درد و رنج می‌آورند.

برداشت: برای اینکه مانند کوه استقامت و ارزش داشته باشی و درخت لعل و گوهر درونت به بار بنشیند، باید در برابر سختی‌ها و چالش‌ها ایستادگی کنی و تسلیم نشوی.

برداشت: سینه‌ات را باز کن تا کسانی که به روز قیامت ایمان ندارند، روشن شوند که صبح قیامت نزدیک است و زمین و زمان دگرگون خواهد شد.

برداشت: با دندان‌هایت به دل فشار بیاور که آن جوان کوچک بویی دارد شبیه سیب، نه اینکه بخواهی او را گزید.

برداشت: صائب با زیبایی گل، باغ را زینت بخشید، اما خود از بلبل که وصف باغ را می‌گوید، بی‌بهره است.