غزل شمارهٔ ۲۰۰۲

برداشت: هر بار که به تو نگاه می‌کنم، پیامی جدید از تو دریافت می‌کنم و هر بار که چشم تو را می‌بینم، احساس تازگی و شادابی می‌کنم.

برداشت: هر روز از لبت، دل غمگین من به امید بوسه و پیامی جدید می‌شود.

برداشت: با وجود اینکه عشق مرا سوزانده و پخته‌ام کرده، هر لحظه در دلم آرزوی تجربه‌های جدید و تازه‌ای دارم.

برداشت: هر زخمی که به دل من می‌زند، یاد و نشانه‌ای از عشق قدیمی است. هر درد قدیمی که در درونم حس می‌کنم، یادآور یک خاطره جدید و تازه است.

برداشت: با کسانی که عاشق هستند، بی‌محابا و سخت‌گیرانه رفتار نکن. تو از تلخی کلماتی که بر زبان می‌آوری بی‌خبری؛ نمی‌دانی که چه ناسزاهایی به دل آن‌ها می‌زنی.

برداشت: هرچقدر هم که آن معشوق قدیمی‌تر و کهنه‌تر شود، ما از او همچنان انتظار عشق و محبت جدیدی داریم.

برداشت: ای دل، به زلف زیبا و دلربا توجه کن، زیرا از زیبایی او نشانه هایی از آینده و سرنوشتی تازه به چشم می‌خورد.

برداشت: کسی که هدفش کعبه است و به آن نگاه می‌کند، برایش پوششی نو و تازه از لباس احرام فراهم است.

برداشت: صورت زیبایش مانند خطی مشکی است که در هر سو که نگاه کنی، دام جدیدی از زیبایی و دلربایی او جلوه‌گر می‌شود.