غزل شمارهٔ ۲۰۰۰

برداشت: هر گل و غنچه‌ای در این باغ، نشانه‌ای از عشق و دل‌تنگی است، و هر شاخه نرگس هم چشمانش به یاد کسی دوخته شده است.

برداشت: هر گل که در فصل پاییز زیبایی خود را نشان می‌دهد، بدون رنگ و عطر واقعی است و به زودی پژمرده می‌شود؛ زیرا این زیبایی موقتی و ناپایدار است.

برداشت: به عقل خود اهمیت نده، زیرا مثل چراغی است که نور ندارد. و از عشق دیوانه‌وار دست بکش، چون مانند نخل پربار است که میوه‌‌ای به زمین نریخته.

برداشت: در اثر نگاه پرهنر او، مانند لکه‌ای بر روی زمین به وسعت داغ لاله، چشم‌هایم پر از اشک و خون شده است.

برداشت: مجنون، که زمانی قافله‌سالار دیوانگان بود، حالا در دوران ما به صورت پیاده و تنها به دنبال باقی‌مانده‌ها می‌گردد.

برداشت: به زیبایی چهره‌ی او دقت کن، چرا که مانند لاله‌ای که گلش را نشان می‌دهد، نور و روشنی خاصی دارد. به همین دلیل، نیازی به سخن گفتن در مورد آن نیست.