غزل شمارهٔ ۱۹۹۹

برداشت: اگر دل انسان نتواند غم را بیرون بریزد، مانند آینه‌ای می‌شود که تنها تصویر غم را نشان می‌دهد. اما اگر آینه خود زنگ زد، دیگر آینه واقعی نخواهد بود.

برداشت: زیبایی و آراستگی جهان به نگاه پاک و روشنتت بستگی دارد. جهان روشن و دل‌انگیز است اگر قلب و دل آدمی مانند آینه صاف و زلال باشد.

برداشت: افراد آگاه و روشنفکر به دلیل نور محبت و عشق، به نور شمع و چراغ نیاز ندارند و مانند آینه‌ای هستند که نور را منعکس می‌کنند.

برداشت: ما در دل صفا و پاکی کسانی که در میکده هستند، احساس آرامش کرده‌ایم. کسی که دلش پر از کینه است، نمی‌تواند دلش را در آینه‌ی صاف و زلال دیگران ببیند و پذیرای محبت و دوستی باشد.

برداشت: از افرادی که به امور معنوی و روحانی توجه دارند، درباره قیمت لباس خاصی بپرس؛ چرا که ارزش حقیقی این لباس‌ها به درون و روحیات شخص بستگی دارد.

برداشت: چگونه می‌توانم راز عشق تو را در دل پنهان کنم؟ عشق من مانند سیمابی است که در آن گوهرها و زیبایی آینه نهفته است.

برداشت: در زمانه‌ای که تو وجود داری، نوشته‌هایت به زیبایی و تازگی آب و چمن است، ولی با وجود این که دشمنی قدیمی با آینه وجود دارد، حقیقت نمی‌تواند پنهان بماند.

برداشت: دیوار محل شما آن‌قدر از زیبایی و روشنی شما درخشان شده که مانند آینه صاف و شفاف شده است.

برداشت: با نگاه فریبنده‌ات، اندوهی به دل می‌زند که تنها دلی شجاع می‌تواند آن را تحمل کند. دل شجاع، سپر سینه‌اش است، و این سینه مانند آینه‌ای می‌ماند که احساسات را منعکس می‌کند.

برداشت: این شعر اشاره دارد به اینکه اگر فردی دارای نیت و دل پاک باشد، می‌تواند زشتی‌ها را به زیبایی تبدیل کند. مثل آینه‌ای که هر چیز را به بهترین شکل ممکن بازتاب می‌دهد.