غزل شمارهٔ ۱۹۹۷

برداشت: با زیبایی تو، آینه فقط وظیفۀ خود را انجام می‌دهد. خوشبختی حقیقی متعلق به کسی است که چشمش به زیبایی‌های واقعی باز باشد.

برداشت: افرادی که بزرگ هستند، نمی‌توانند از خودبینی دور شوند، حتی اگر مانند اسکندر بزرگ باشند، باز هم در دام خودبینی گرفتار خواهند ماند.

برداشت: طلسم‌های ظاهری را بشکن و همیشه زنده و جاویدان باش، چرا که حقیقت زندگی مانند آب حیات، در پس دنیای شفاف آینه‌ای نهفته است.

برداشت: هر صبح که بیدار می‌شوم، یاد تو باعث حسرت من می‌شود و آینه‌ای از آرزوهایم را به تصویر می‌کشد.

برداشت: زنگار و کدورت قلب تاریک ما را نبر که مانند داسی برای سبزه، این زنگار نیز آینه را کدر می‌کند.

برداشت: آیا کسی می‌تواند بر چهره‌اش سخن بگوید؟ این نشان را تنها آینه می‌تواند بر آب بیفشاند.

برداشت: بی پرده و بدون هیچ نقابی، عیب و نقص خود را به وضوح نشان می‌دهد. صائب، در اینجا به نوعی به لطف و قدرت آینه‌ای اشاره دارد که از نقص‌ها و عیوب او پرده‌برداری می‌کند.