غزل شمارهٔ ۱۹۹۳

برداشت: زندگی ما مانند یک شادی بی‌پایان است که از شراب شبانه به دست می‌آید و این شادی باعث جاودانی ما می‌شود.

برداشت: عاشق هیچ وقت به پایان کار یا نتیجه نهایی فکر نمی‌کند. پروانه فقط همین که بال و پرش را در آشیانه‌ای داشته باشد، برایش کافی است.

برداشت: غواص تنها به دنبال گوهر در صدف است و هدف ما از حضور در مکان‌های قدیمی و مقدس، رسیدن به آن یگانه و بی‌نظیر است.

برداشت: وقتی که کاروانی از دانه‌های ریز شن در حال حرکت است، عمر انسان‌ها که از جنس خاک‌اند نیز هرچند که به نظر ثابت و ایستاده می‌آید، در واقع در حال گذر و حرکت است.

برداشت: سدی که از کاغذ ساخته شده، نمی‌تواند در برابر تیرهای آسمانی مقاومتی داشته باشد. در واقع، کسی که به این سد تکیه کرده، در وضعیتی نامناسب و بیچاره قرار دارد.

برداشت: اینکه در دنیای پر از ظلم و ستم، جایی برای محبت و رحمت وجود ندارد و این وضعیت به شکل یک چهار دیواری در آمده است که ما در آن زندگی می‌کنیم.

برداشت: عشاق به خاطر اینکه به عشق و محبت خود مشتاق‌اند، از طمع گرفتن بوسه دست کشیده‌اند، زیرا دهان تو به قدری شیرین و جذاب است که همه چیز را بهانه می‌کند.

برداشت: اگر خواسته باشیم وجود خود را روشن کنیم و حرارت و اشتیاق داشته باشیم، باید بدانیم که مثل خار و علف هرز، وقتی به آتش نزدیک می‌شویم، در نهایت شعله‌ور خواهیم شد.

برداشت: هر چیزی که به زبان بیاید، جز سخنان عاشقانه، همه‌اش داستان و فسانه‌ای بیش نیست.