غزل شمارهٔ ۱۹۹۲

برداشت: به خاطر غیرت آن گوشواره، در دلم احساس ناخوشایندی به وجود آمده است و به نظر من، در میان دنیای تاریک، آن ستاره (گوشواره) درخشان و قابل توجه است.

برداشت: من در این دنیای تاریک و بی‌رحم مانند یک کودک یتیم هستم که تنها و بی‌پناه در کنار خاک و حیات خشک خود، به دنبال آرامش و امنیت می‌گردم.

برداشت: زندگی بر من سخت و دشوار شده است، مانند شعلۀ آتش که در دل سنگ خارا وجود دارد و به راحتی نمی‌تواند خاموش شود.

برداشت: افرادی که خواهان زندگی دوباره هستند، نمی‌دانند که با آرزوهایشان خود را در معرض خطر قرار می‌دهند و ممکن است دچار مشکلات بزرگ‌تری شوند.

برداشت: کسی که در زندگی خود آینده‌نگر باشد و به خوبی تفکر کند، حتی اگر در مسیر موفقیت با مشکلاتی روبرو شود، در نهایت به راحتی به هدفش خواهد رسید و از آن بهره‌مند خواهد شد.