غزل شمارهٔ ۱۹۸۷

برداشت: تا زمانی که من به زیبایی مینا دست یافتم، احساس می‌کنم که وضعیت و کیفیت من به مراحل بالاتری رسیده است.

برداشت: از شدت محبوبی که به بندگی‌ام نیفتاده، برای درد عشق خودم، به مینا (جام می) پناه برده‌ام.

برداشت: از تنهایی و دوری از مردم، به مقام و شأنی دست یافته‌ام که در میان دیگران همانند یک مرغ mythical و افسانه‌ای (عنقا) می‌باشم.

برداشت: هر کس که به جایی در زندگی رسیده، به خاطر تلاش و همت خودش است؛ مانند شبنمی که به آفتاب می‌رسد، نشان‌دهنده این است که با اراده و کوشش می‌توان به اهداف بزرگ دست یافت.

برداشت: از این دریا که در ذهن من قرار دارد، جوش و شوری وجود دارد که به کاسه دریا هم رسیده است.

برداشت: من با دلی پر از درد و غم به عشق روی تو نزول کرده‌ام و اگر به زخم‌هایم رسیده‌ام، به خاطر این عشق است.

برداشت: من هر چیزی را که به من رسیده با دقت و زحمت گرفتم، مثل اینکه نوری از عالم بالا به من تابیده است.

برداشت: قلم من به اندازه‌ای شکسته و خرد شده که مانند پودر شده‌ای از توتیا (نوعی دارو) شده است و این باعث شده که سرمه‌ام به چشمان بینا و بینا برسد.

برداشت: دست من مانند صدفی شده که از آبله پر است و این وضعیت از زمانی آغاز شده که به دامن دریا رسیده‌ام.

برداشت: بر من مانند صبح روشنایی در حال جاری شدن است، تا جایی که دست من به شب‌ها رسیده و آنها را حس می‌کنم.

برداشت: از دل پرناله‌ام اشکی به زمین می‌ریزد و این درد آشنا باعث شده که دل من همچون شیشه‌ای با زخم‌های عمیق به سنگ برخورد کند.

برداشت: ای عشق، که به دل می‌سوزانی، به کمک من بیا؛ زیرا درد و رنجی که دارم به جایی رسیده که نیاز به درمان دارم.

برداشت: این بیت به این معناست که حس غیرت باعث شده تا کسی احساس درد و رنجی عمیق را تجربه کند، انگار که نشانی از این درد بر روی نعل اسب او باقی مانده است. اگر نشانه‌ای از این درد به گل لاله‌های قرمز رسیده باشد، نشان‌دهنده شدت این احساسات و تأثیر آن بر زندگی اوست.

برداشت: با اینکه صدای ناله و آه من به آسمان‌ها می‌رسد، اما هیچ تغییر یا تاثیر مثبتی بر وضعیت من ندارد و مشخص است که محبت او از من دور است.