غزل شمارهٔ ۱۹۸۴

برداشت: نوشیدن شراب و لذت‌های زندگی به هم پیوسته‌اند؛ در حالی که ذهن و فکر انسان به سرشت عاقلانه‌اش می‌انجامد، گریه و اندوهی که به خاطر این شادی‌ها به وجود می‌آید، از سر مستی و شوق بوده است.

برداشت: شورش و جنون مجنون مانند یک هزار زنجیر است که او را گرفتار کرده و دیوانگی او را آزار می‌دهد.

برداشت: امروز خانه کفر و دین را از یکدیگر جدا کرده‌اند. در گذشته، کعبه به عنوان مکانی برای پرستش بت‌ها شناخته می‌شد.

برداشت: امروز حسن و عشق از هم جدا شده‌اند، وگرنه شمعی که در یک مصرع از یک شعر افراشته شده، باید نشانه‌ای از پرواز سفینه باشد.

برداشت: هر گیاهی که در زمین وجود داشته و دانه‌اش در شروع رشد در گره‌ای محفوظ بود، حالا چگونه می‌تواند با دامن گشاد طبیعت (صحرا) بازی کند و به آزادی رشد کند.

برداشت: چگونه می‌تواند غبار را از خطی آباد برداشت؟ مانند جغدی که بر صورت ویرانه‌ای نشسته است و نشانه‌هایی از خراب بودن آن دارد.